Πεντηκοστήν ἐορτάζομεν καί Πνεύματος ἐπιδημία...

 Κορυφαία γιορτή καί γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπό τίς μεγαλύτερες τῆς πίστη μας.

 Πενήντα μέρες μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ πραγματοποιήθηκε ἡ μεγάλη Του ὑπόσχεση, ἡ ἔλευση τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἡ κάθοδος καί ἐπιφοίτησή Του στούς ἁγίους μαθητές καί ἀποστόλους.

 Ἡ ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο ἦταν ἡ τελευταία πράξη τοῦ Χριστοῦ πού ὁλοκλήρωσε τό ἀπολυτρωτικό Του ἔργο.

 Ἡ ἐνσάρκωση (ἐνανθρώπιση) τοῦ Χριστοῦ, «ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος Θεός», ἡ ὑπέροχη καί μοναδική διδασκαλία Του «οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὖτος ὁ ἄνθρωπος» (τέτοια διδασκαλία σάν τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχουμε ἀκούσει ποτέ), τά καταπληκτικά θαύματά Του «διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος», (πέρασε ἀπό αὐτή τή ζωή σκορπίζοντας θεραπεῖες καί εὐεργεσίες), τά ἄχραντα Πάθη Του, ὁ Σταυρός, ἡ Ἀνάσταση καί ἡ θεία Ἀνάληψη στούς οὐρανούς συμπληρώθηκαν μέ τήν Πεντηκοστή. Ὅλο τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ ἀπέβλεπε στήν ἔλευση τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος.

Λίγες ὥρες πρίν ἀπό τό Πάθος Του ὁ Χριστός ὑποσχέθηκε στούς μαθητές Του ὅτι «δέν πρόκειται νά τούς ἀφήσει ὀρφανούς ἀλλά θά στείλει τόν Παράκλητο γιά νά μένει παντοτεινά στήν Ἐκκλησία καί νά ὁδηγεῖ στήν ἀλήθεια». Μάλιστα μπροστά στήν ἄρνησή τους γιά τήν ἀναχώρησή Του τούς εἶπε ὅτι «σᾶς συμφέρει νά ἀπέλθω διότι ἐάν ἐγώ δέν ἀπέλθω ὁ Παράκλητος δέν προκειται νά ἔλθει».

 Τήν μεγάλη ἐκείνη ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πού ἡ πυρίπνοος δρόσος τοῦ Πνεύματος ἔπνευσε στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ πού ἦταν συνηγμένοι οἱ ἀπόστολοι φανερώθηκε στόν κόσμο ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἡμέρα αὐτή θεωρεῖται ἡ γενέθλιος ἡμέρα Της πού μετά ἀρχίζει τό κοσμοσωτήριο ἔργο Της.

 Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον τούς πρώην ἄτολμους μαθητές τούς ἀνέδειξε ἀτρόμητους κήρυκες τῆ ἀλήθειας. Αὐτούς πού ἦταν συγκεντρωμένοι «διά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων» σ᾿ ἕνα τόπο, τούς ἀποστέλλει στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, τούς ἀγράμματους ψαράδες τῆς Τιβεριάδος τούς ἀναδεικνύει θεόλόγους καί κοσμοκήρυκες. Τό Πανάγιο Πνεῦμα συγκροτεῖ ὅλο τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι ὁ θησαυρός ὅλων τῶν εὐλογιῶν: Βασιλιάς Οὐράνιος, Πνεῦμα Ἀληθείας, πανταχού παρών, τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χορηγός. Συνεχίζει καί σήμερα τό μυστικό του ἔργο στά βάθη κάθε ψυχῆς σιωπηλά καί ἀθόρυβα ἀλλά βαθειά καί οὐσιαστικά.

 Μέ τρόπο μυστικό καί ἀνεξιχνίαστο γιά τό φτωχό μας μυαλουδάκι ὁδηγεῖ τήν ψυχή μέσα στούς μυστικούς δρόμους τῆς σωτηρίας. Φωτίζει, εἰρηνεύει, παρηγορεῖ καί δυναμώνει. Δείχνει τόν ἀληθινό σκοπό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς:

 Δέν εἶναι νά γίνουμε καλοί ἄνθρωποι καί τίμιοι πολίτες.

 Δέν εἶναι ὁ καθωσπρεπισμός δηλαδή ἡ ἐξωτερική εὐγένια καί μόστρα μελιστάλακτης συμπεριφορᾶς χωρίς ἐσωτερικό ἀντίκρισμα.

 Δέν εἶναι  ἡ ὑποκριτική εὐσέβεια. Κάνε ὅτι θέλεις ἀρκεῖ νά μήν σέ πάρουν χαπάρι, δηλαδή ὑποκρισία, θέατρο καί μάσκες, βιτρίνες καί καθρέφτες.

 Εἶναι ἡ εὐσέβεια, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἡ συμμόρφωση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ μεταμόρφωση τῆς καρδιᾶς μας. Νά καταστήσουμε τούς ἑαυτούς μας δεκτικούς τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

 Ἔχεται καί κατοικεῖ μέσα στή ψυχή μας μέ πολλούς τρόπους: τό βάπτισμα, τό χρῖσμα, τήν ἐξομολόγηση (τό μυστήριο τῆς μετανοίας) τή Θεία Λειτουργία.

Ὁ μεγάλος Παρηγορητής, τό Πανάγιο Πνεῦμα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας παραμένει καί εἶναι ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωογόνος πνοή Της, ἡ ἐξ ὕψους δύναμη. Διώχνει τούς φόβους μας, διασκεδάζει τίς ἀποθαρρύνσεις μας καί ἀναπτερώνει τίς ἐλπίδες μας.

 -Ποῦ κατοικεῖ ὁ Θεός; Μέσα στήν καρδιά μας.

 -Πῶς μπαίνει ἐκεῖ μέσα; Μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 -Μέ τί εἶναι δυνατόν νά φύγει; Μέ τήν ἁμαρτία.

 -Τί πρέπει νά προσέξουμε; Ἀφοῦ τό ἀποκτήσουμε νά τό κρατήσουμε, νά τό αὐξήσουμε, νά τό ἀναζωπυρώνουμε μετέχοντας συχνά στά ἅγια μυστήρια. Καί ἄς καλοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά ἔρθει στή ζωή μας μέ τίς τρεῖς του μορφές: Πρῶτο σάν Κυβερνήτης, «ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν»· δεύτερο σάν Γιατρός καί Θεραπευτής, «καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος»· καί τρῖτο σάν Σωτήρας, «καί σῶσον ἀγαθέ τάς ψυχάς ἡμῶν».

 Κύριε, ὁ τό Πανάγιον Σου Πνεῦμα τῇ τρίτῃ ὥρᾳ τοῖς ἀποστόλοις Σου καταπέμψας, τοῦτο Ἀγαθέ, μή ἀντανέλῃς ἀφ᾿ ἡμῶν (μήν ἀφαιρέσεις ἀπό μᾶς) ἀλλ᾿ ἐγκαίνισον ἡμῖν (ἐγκατάστησέ το σέ μᾶς) τοῖς δεομένοις Σου (πού σέ παρακαλοῦμε).

Ἀρχιμ. Ἰωήλ Νικολάου