ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Ἔχετε ἀκούσει γιά ἕνα μυστήριο πρᾶγμα πού συμβαίνει μέ τόν ἀστερία. Ὁ ἀστερίας εἶναι ἕνα θαλασσινό μέ σχῆμα ἄστρου. Ὅταν κόψει κανείς ἀπό τίς ἀκτίνες-πόδια τοῦ ἀστερία, αὐτό τό πόδι ἀναπληρώνεται σιγά-σιγά καί ἀντικαθίσταται μέ νέο ὁλόκληρο πόδι-ἀκτίνα. Ὁποιοδήποτε κομμάτι κόψουμε ἀπό τόν ἀστερία, ἄν περιλαμβάνει τμῆμα τῆς κεντρικῆς ραχο­κοκκαλιᾶς του, τότε αὐτό ἀναπτύσσεται σ᾿ ἕνα νέο ἀστερία! Γι᾿ αὐτό καί μερικοί εἰδικοί ψαράδες, ὅταν πιάνουν ἀστερίες, τούς τεμαχίζουν καί τά κομμάτια τά ρίχνουν πάλι στή θάλασσα. Ἔτσι τούς βοηθοῦν νά πολλαπλασιασθοῦν!

   Ὅσο κι ἄν φαίνεται παράξενο, κάτι παρόμοιο ἔγινε μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι μας λίγο-πολύ γνωρίζουμε τούς διωγμούς καί τά μαρτύρια τῶν Χριστιανῶν τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων κυρίως ἀλλά καί κάθε ἐποχῆς. Ὑπάρχουν ἑκατομμύρια μάρτυρες. Οἱ γνωστοί ἅγιοι, φυσικά, εἶναι σχετικά λίγοι. Γι᾿ αὐτό τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ ὅλους τούς ἁγίους, ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπώνυμων καί ἀνώνυμων. Ἐπειδή δέν εἶναι γνωστά τά ὀνόματα ὅλων τῶν ἁγίων, γι᾿ αὐτό καί θέσπισε ἡ Ἑκκλησία τήν Κυριακή μετά τήν Πεντηκοστή νά τιμᾶται ἡ μνήμη τους. Ὅσο προσπαθοῦσαν οἱ διῶκτες νά  καταβάλλουν τήν Ἐκκλησία τόσο ἐκείνη στερεωνόνταν στήν οἰκουμένη. Πόσο μῖσος γιά τούς Χριστιανούς! Πόσα βασανιστήρια! Παρ᾿ ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία ἔζησε. Ὅσο κομματιάζονταν τά σώματα τῶν ἁγίων μαρτύρων ἀπό τά θηρία τόσο ξεπετάγονταν νέοι μάρτυρες. Ὅπως στόν θαλασσινό ἀστερία. Καί οἱ μέν διῶκτες καί βασανιστές ἐξαφανίστηκαν ἀπό τήν μνήμη τῶν ἀνθρώπων. Ἡ μνήμη τῶν ἁγίων εἶναι μνήμη ἀγάπης καί παρηγοριᾶς γιά τούς πιστούς χριστιανούς.

   Ἀμέσως μετά τήν Πεντηκοστή ἀκολουθεῖ ἡ ἑορτή τῶν ἁγίων Πάντων γιά νά θυμόμαστε ὅτι ἀφότου κατῆλθε στή γῆ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φωτίσθηκαν οἱ ἄνθρωποι τόσο, ὥστε καί τή ζωή τους νά θυσιάζουν γιά νά μείνουν πιστοί στό Χριστό.

Ἡ Γιορτή αὐτή μᾶς ὑπενθυμίζει τί ἦταν, τί ἔγιναν καί τί εἶναι γιά μᾶς οἱ ἅγιοι. Ἄνθρωποι ὁμοιοπαθεῖς, ὁλόϊδιοι μέ μᾶς. Ἴδια σάρκα, ἴδιο πνεῦμα, ἴδιες ἀναζητήσεις καί δυνατότητα ὑποδούλωσης στά πάθη.

Πῆραν στά σοβαρά τά λόγια τοῦ Χριστοῦ καί τά ἔβαλαν βαθειά στήν καρδιά τους. Ἄκουσαν τή φωνή Του. Δέν συγχώρησαν ποτέ τόν ἑαυτό τους ἄν κάπου τόν εὕρισκαν παραβάτη. Δέν εἶπαν ποτέ τό ἁμαρτωλό λόγιο τῆς καταφρόνησης: «Καί τί ἔγινε; Δέν πειράζει αὐτό, δέν εἶναι τίποτα». Δέν ἀξιολογοῦσαν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί δέν ἔλεγαν ποιά ἀξίζει νά τηρήσουμε καί ποιά δέν ἀξίζει. Καί γι᾿ αὐτό καί δοξάστηκαν.

Ὅταν  διαβάζουμε τούς βίους τῶν ἁγίων καί βλέπουμε τίς ἀρετές τους ἔχουμε τήν αἴσθηση πώς βρισκόμαστε στό πιό ὄμορφο περιβόλι πού εἶναι γεμᾶτο ἀπό λουλούδια μέ διαφορετικό χρῶμα, ὀμορφιά καί εὐωδία.

Ἄς παρακαλέσουμε τούς ἁγίους Πάντες νά μᾶς φωτίζουν, μέ τίς προσευχές τους, νά πάρουμε τήν ἀπόφαση νά τούς μιμηθοῦμε στό φρόνημα καί στά ἔργα. Τό πολυτιμώτερο καί οὐσιαστικότερο στή ζωή μας εἶναι ἡ τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Καί ὅποιος τό τηρεῖ γίνεται ἀληθινός δοῦλος στή ζωή αὐτή ἄξιος τῆς προστασίας Του καί ἔχει τήν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Ἀρχιμ Ἰωήλ Νικολάου